ସ୍ତ୍ରୀର ମନ ପରପୁରୁଷ ପାଖରେ ଥିଲେ କିପରି ଜାଣିବେ?
ଏହି ୨ଟି ଜିନିଷ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ କେବେ ବି ଦିଏ ନାହିଁ!
ଯଦି ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀର ମନ ପରପୁରୁଷ ପାଖରେ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ଜୀବନ ଥାଉ ଥାଉ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ ଏହି ୨ଟି ଜିନିଷ କେବେ ବି ଦିଏ ନାହିଁ। ଆଜି ଆମେ ଏକ କାହାଣୀ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି କଥାଟି ବୁଝାଇବୁ, ଯାହା ଶୁଣିବା ପରେ କୌଣସି ବି ପୁରୁଷ ଜୀବନରେ ଆଉ ପ୍ରତାରିତ ହେବେ ନାହିଁ।
ଗୋଟିଏ ଗାଁରେ ଏକ ଝିଅ ଥିଲା, ନାଁ ତାର ଶଶୀକଳା। ପିଲାଦିନରୁ ତାର ମାଆ ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ବାପା ଥିଲେ ଗାଁର ଜଣେ ବଡ଼ ସାହୁକାର, ଘରେ ଅମାପ ଧନସମ୍ପତ୍ତି। ଶଶୀକଳା ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେଲା ସତ, କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜିଦଖୋର ଓ ଉଦ୍ଧତ ସ୍ୱଭାବର ହୋଇଗଲା। ସେ ବାପାଙ୍କର କୌଣସି କଥା ମାନୁ ନଥିଲା, ବରଂ ମୁହେଁ ମୁହେଁ ଜବାବ ଦେଉଥିଲା। ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ପାର୍ଟି-କ୍ଲବ ଯାଇ ସମୟ ବିତାଉଥିଲା।
ଝିଅର ଏପରି ଆଚରଣ ଦେଖି ବାପା ମନସ୍ଥ କଲେ ତାକୁ ବିବାହ କରିଦେବା ପାଇଁ। ତେଣୁ ସେ ଗୋଟିଏ ଗରିବ ଘରର ପୁଅ ସହିତ ଶଶୀକଳାର ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ପୁଅଟିର ନାଁ ଥିଲା ରାମୁ, ଯିଏ ଗାଁରେ ରହି କୃଷିକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା।
ବିବାହ ପରଠାରୁ ଶଶୀକଳା ନିଜ ସ୍ୱାମୀ କିମ୍ବା ଶାଶୂଙ୍କୁ ଟିକେ ହେଲେ ସମ୍ମାନ ଦେଉ ନଥିଲା। ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ସହ ସମୟ ବିତାଉ ନଥିଲା କି ତାକୁ ପାଖକୁ ଆସିବାକୁ ଦେଉ ନଥିଲା। ତଥାପି ସ୍ୱାମୀ ବା ଶାଶୂ କେବେ ହେଲେ ତା’ ଉପରେ ରାଗୁ ନଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଶଶୀକଳା ଭାବିଲା— “ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଓ ଶାଶୂ ଏତେ ମୂର୍ଖ ଯେ ମୋତେ ଘରୁ ମଧ୍ୟ ବାହାର କରୁନାହାନ୍ତି! ତା’ ଅପେକ୍ଷା ମୁଁ ନିଜେ ହିଁ ମୋ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁ ସହ ପଳାଇଯିବି।”
ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁକୁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲା, “ତୁମେ ଆସି ମୋତେ ଏଠାରୁ ନେଇଯାଅ।” କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁଟି କହିଲା, “ତୁମେ ଘରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ସୁନାଗହଣା ଓ ଟଙ୍କା ଧରି ଚାଲିଆସ।”
ରାମୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ମାତ୍ରେ ଶଶୀକଳା କହିଲା, “ମୋତେ ସିନ୍ଦୁକର ଚାବି ଦିଅ।” ରାମୁ ବିନା ପ୍ରଶ୍ନରେ ଚାବିଟି ଦେଇଦେଲା। ଶଶୀକଳା ସିନ୍ଦୁକ ଖୋଲି ଦେଖିଲା ତା’ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଡାଏରୀ ରହିଛି। ସେ କୌତୂହଳବଶତଃ ଡାଏରୀଟି ଖୋଲି ପଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେଥିରେ ଲେଖାଥିଲା:
”ତୁମେ ଯାହା କରିବାକୁ ଯାଉଛ, ମୁଁ ତାହା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଜାଣିଛି। ତୁମ ବାପା ଆଗରୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ ଯେ ତୁମର ଜଣେ ପୁରୁଷ ବନ୍ଧୁ ଅଛି। ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ବିବାହ ପରେ ମୋର ସରଳ ହୃଦୟ ଓ ନିଃସ୍ୱାର୍ଥପର ଭଲପାଇବା ତୁମକୁ ବଦଳାଇ ଦେବ; କିନ୍ତୁ ତାହା ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଠିକ୍ ଅଛି, ତୁମେ ଯାହା ସହିତ ଖୁସିରେ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାଅ। ମାତ୍ର ଥରେ ଚିନ୍ତା କର— ସେହି ପୁଅଟି ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତରେ ଯୋଗ୍ୟ ତ? ସେ ତୁମକୁ ସାରା ଜୀବନ ଖୁସିରେ ରଖିବ ତ, ନା କେବେ କଷ୍ଟ ଦେବ? ଯଦି ସେ ତୁମକୁ କଷ୍ଟ ଦିଏ, ତେବେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ ମୋତେ ଲାଗିବ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ହୃଦୟରୁ ବହୁତ ଭଲପାଏ।”
ଏତିକି ପଢ଼ିବା ପରେ ଶଶୀକଳାର ପାଦତଳୁ ମାଟି ଖସିଗଲା। ସେ ଅନୁତାପରେ ଜଳି ସ୍ୱାମୀର ଫେରିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ସ୍ୱାମୀ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ସେ ତାଙ୍କ ପାଦତଳେ ପଡ଼ି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନିଜ ଭୁଲ୍ ପାଇଁ କ୍ଷମା ମାଗିଲା।
କାହାଣୀଟି ଏଇଠି ସରିଲା, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ବୁଝିପାରିଥିବେ— ଯଦି ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀର ମନ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ପାଖରେ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀକୁ କେବେ ବି ଏହି ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ଦିଏ ନାହିଁ। ସେହି ଦୁଇଟି ଅମୂଲ୍ୟ ଜିନିଷ ହେଉଛି— ସମୟ ଓ ସମ୍ମାନ!